مي برم آخر به پايان راه تا آخر خيالي را

رهگذار خسته ي پندارهاي لاابالي را

چشم بر هم مي نهم تا راه بر من ها بپوشانم

تا كسي از من نگيرد لااقل اين خوش خيالي را

رد پاي سايه ها بر پهنه ي رنجور بيداري

مي كشد در من حضور خنده هاي احتمالي را

                       فصل استفهام انكاري است....شايد ...از تو مي پرسم

علت اينروزهاي بي جواب بي سوالي را

لحظه ها را مي چكم تا عمق خواب آلود دستانت

دل كه دريايي است...مي داني...به پاي خنده هايت موج

مي فشاند تا بدزدد از تو معناي زلالي را

 من...نگاهت....(جاي خالي)   من...نگاهت....(جاي خالي)  من...

می نویسم تا هميشه تا ابد اين جاي خالي را