همنشینی نا محدود با دریا...نه می شود شعر گفت نه می شود نگفت...حاصل شعرواره های کوتاهی است که...

بانوی دریا سلام

به چشمان شما مشکوکم

از وقتی دیده ام فانوس دریایی برای شما چشمک می زند

//////////////////////////////

همهمه و شلوغی است

همه با هم حرف می زنند

هیس...

اینجا شب شعر است

و خدا می خواهد شعر بخواند

.....سکوت.....

قطره ها منتظر ماندند

خورشید طلوع کرد....

//////////////////////////////////

بانوی دریا سلام

به شما مشکوکم

مردی که موهای روغن زده داشت

و بر دستان شما سوار بود

آواز می خواند

در حالی که با چوبی دنبال دلتان می گشت

/////////////////////////////////////////

عجب دیوانه ای.....

نکن اینکارها را......برایت حرف در میاورند......

*

داشتم با جاشوی کوچکی حرف می زدم

که سعی می کند

دریا را دزدکی به تور بیندازد....

/////////////////////////////////

بانوی دریا سلام

 به شما مشکوکم

این لیوان

و آن قایق که تلو می خورد

و شما که کف کرده اید...

مشکوکم...مشکوک....

////////////////////////////////

اینروزها همه چیز یک درمیان است

غروب یک در میان دلگیر است

باران یک در میان می بارد

و من یک در میان....

یک در میان هیچ ها هستم

//////////////////////////////////

خورشید خاموش و روشن می شد

و ماهیها بندری می رقصیدند

دو پری که دل به دریا زدند

دمپایی ابریهایشان را جا گذاشتند

مدتها است این ساحل را مه گرفته است

////////////////////////////////////

بانوی دریا سلام

من به شما مشکوکم

امشب همه چیز مشکوک است

قورباغه ها می خوانند

و ماهیها بندری می رقصند

بوی قند و لجن می آید

و جاشویی که بر سرتان تور انداخته است

نکند.....

 

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 21:54 توسط مسعود زارع مهرجردي| |