از اينكه اينروزها حوصله ندارم هيچ نتيجه اي نمي شود گرفت.اما واقعا خستگي روحي مهلكه رهايي ناشدني است.طبع شعر و داستانم اما راه افتاده.

طرح پست قبل به اين تبديل شد:

بي هوا ميخنديم

     بي هوا مي گرييم

                    بي هوا مي ميريم

                                   من...

                                                 تو...

                                                        ما...هي

و اين يكي:

مي خواهم از اين به بعد يکدست شوم

 

تا فارغ از اين حلقه ی بن بست شوم

 

- اي تلخ ترين شراب اين شهر- کجاست؟...

 

جامي که تو را ببينم و مست شوم!

                       

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم بهمن 1384ساعت 12:29 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

 

بي هوا خنديده ايم

               اين آغاز ماهي بودن است

نوشته شده در سه شنبه هجدهم بهمن 1384ساعت 12:53 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

 

عشق به دیگری ضرورت نیست , حادثه است

عشق به وطن ضرورت است نه حادثه

عشق به خدا ترکیبی است از ضرورت و حادثه

        ** پیش مقدمه ی یک عاشقانه آرام-نادر ابراهیمی

 

نوشته شده در چهارشنبه پنجم بهمن 1384ساعت 21:38 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

 

باد سرد

      دماغ قرمز

               چشمان آبی

                          خودت بگو کدام طرفی هستی

نوشته شده در دوشنبه سوم بهمن 1384ساعت 12:0 توسط مسعود زارع مهرجردي| |