همیشه آب نا طلبیده مراد نیست

گاهی بهانه ایست که قربانیت کنند

نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم فروردین 1384ساعت 22:9 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

چشمان تو رمز آسمان را بلدند

آبی همیشه مهربان را بلدند

حالا تو برای عاشقت حرف بزن

مردم که فقط زخم زبان را بلدند...

.......................................................

از وقتی تصمیم گرفتم کمی تغییر کنم مدت زیادی نمی گذره...اما کم کم داره جواب میده.شاید هم جواب نمیده و من اشتباه میکنم...در هر صورت همزاد پنداری آخرین چیزی خواهد بود که بهش فکر میکنم...

................................................

نازلی از بوی نارنج نوشته...

و من یادم میاد ترنجهایی را که به خاطرش رفتم شیرز اما باز جا گذاشتم

یادم میاد شیرازی که خیلی بهارش رو دوست داشتم و امسال پامو اونجا نگذاشتم...

.................................................

تا امروز چندتا نامه ی عاشقانه برای چند نفر فرستادی.من خودم دیدم.نمیتونی حاشا کنی.من خودم دیدم.

تا امروز به چند نفر عشق پرت کردی.به چند نفر نوار یادت نره دوست دارم کادو دادی.قلبت برای چند نفر تپیده.

حسابش از دستت در رفته؟

اما من میدونم.

من از خودت بیشتر یادمه.به هر تعداد که تو از من شعر عاشقانه میگرفتی یک خط روی قلبم کشیدم.

قلبم یه گور خر بزرگ شده.

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم فروردین 1384ساعت 22:33 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

آرام بقچه اش را جمع کرد

باغچه را به اشک آب داد

ریشه در کف

فرار می کرد

نهال رنجیده ی زیتون…

………………………………..

امروز در یک حرکت انتحاری تابلوی کنار جاده ی راهنمایی رانندگی رو کش رفتم…الان موقعیت ایشان در انتهای دیوار جنوبی اتاقم می باشد…

…………………………………….

نوشته شده در جمعه نوزدهم فروردین 1384ساعت 23:44 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

گفت:شكسته شدي؟!!!

گفتم:دست روزگار...

گفت:رنجيده اي؟

گفتم:رسم روزگار...

گفت:پس چرا ميخندي؟!!!

خنديدم...

.............................................................

پيام هفته:

كسي كه گريه مي كند يك غم دارد و كسي كه مي خندد هزار غم...

نوشته شده در دوشنبه پانزدهم فروردین 1384ساعت 21:43 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

در حيرتم از اين همه تعجيل شما!

از اين همه صبر و طول و تفصيل شما!

ما خير نديده ايم از سال قديم

اين سال جديد نيز تحويل شما!

                                     جلیل صفربیگی

----------------------------------------

چشمان سبز روشن.قامت بلند.دختر کچل رد می شود...

مردی از آن گوشه به من نگاه می کند.دلم می لرزد که شاید شناخته باشد.مرد می رود  و من خیالم راحت می شود.

تبسم طولانی پسرک با دستهای گره خورده.نه ...آستینهای گره خورده.

پسر کوتاه قدی که از گوشواره هایش می فهمم دختر است.

نمیدانم روی زمین چه رسم میکند.یعنی می دانم اما سر در نمیاورم.

اینجا همه یکجور لباس می پوشند.

لباس پسرانه گشاد که آستینهای غیر معمول و بلندی دارد اما شلوارهایش کوتاهتر از معمول است.

روپوش سفید حکم آژیر قرمز دارد.همه فرار میکنند.

مرد از برابرم میگذرد و نگاه عجیبی به من مکند..دلم می لرزد...بازهم به خیر گذشت...

اکثر دخترکان این تیمارستان چشمهای روشنی دارند.مشخص است که به ما همانطور نگاه می کنند که ما به آنها.

تجربه ی عجیبی است.

مرد باز هم به من نگاه می کند.می دانم که به من کاری ندارد.روپوش سفید.آژیر خطر.سفید...قرمز...سفید...قرمز

اِ...ول کن آقا.مگه من باهات شوخی دارم.ول کن.اشتباه گرفتی.ولم کن...

 

نوشته شده در شنبه سیزدهم فروردین 1384ساعت 10:20 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

 

در سرم کلاغی است

 

       در دستم سنگی

          

                 از خودم می ترسم...

--------------------------------

 

من باز هم به خانه رسیدم.بعد از فتح خلیج همیشگی(احتمالا اسمش همین بود) حالا به فتح شهر همیشه لرزان کرمان نایل شدم(لازم به ذکر است که من با آقا محمد خان فرق دارم).تنها شهری است که شبهایش از روزهایش گرمتر است . همانا این گرما هیچ ارتباطی به گرمی مردمش ندارد هرچند که گذشتن از خونگرمی مردمانش بسی بی انصافی باشد.منقلهای روشن شما را به یاد شبهای روشن،همین وبلاگ بی در و پیکر خودمان می اندازد.خلاصه اینکه ما الان احساس خود مارکوپولو بینی داریم...

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم فروردین 1384ساعت 19:45 توسط مسعود زارع مهرجردي| |

 

تقریبا کسی را نمیشه پیدا کرد که بگه من میخوام بمیرم.یا حداقل بگه مردن رو دوست دارم.

مردن یک ترنم تازه است که همه چیز در اون همانطوری هست که می باید. و همانطوری دیده میشه که هست. پس خیلی بهتر بود آدمها مرده به دنیا میامدند..یعنی همیشه همانطوری بودند که نشا ن میدهند.هیچوقت یک اتفاق، یک رابطه و یا یک برخورد کوچک برای هیچکس علامت سوال نمی شد که: چرا اینجوری شد و چرا اینجوری نشد. و دیگه کسی نمی گفت "منظورش از این کار چی بود".

اینا رو با خودم زمزمه می کنم چون تقریبا هر روز به این سوالات بر می خورم . و حتما خیلی ها در مورد من این سوال رو از خودشون می پرسن.

حیف که روزگار ما جوریه که تا لازم نباشه هیچکس راست نمی گه. یعنی اگر بگه، میگن طرف دیوونه است.....

...........................................................................

 

پیام هفته از منوچهر آتشی:

 

عشق سوء تفاهمی است که با ازدواج برطرف می شود.

نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1384ساعت 13:18 توسط مسعود زارع مهرجردي| |