همیشه آب نا طلبیده مراد نیست

گاهی بهانه ایست که قربانیت کنند

چشمان تو رمز آسمان را بلدند

آبی همیشه مهربان را بلدند

حالا تو برای عاشقت حرف بزن

مردم که فقط زخم زبان را بلدند...

.......................................................

آرام بقچه اش را جمع کرد

باغچه را به اشک آب داد

ریشه در کف

فرار می کرد

نهال رنجیده ی زیتون…

………………………………..

امروز در یک حرکت انتحاری تابلوی کنار جاده ی راهنمایی رانندگی رو کش رفتم…الان موقعیت ایشان در انتهای دیوار جنوبی اتاقم می باشد…

…………………………………….

گفتم:دست روزگار...

گفت:رنجيده اي؟

گفتم:رسم روزگار...

گفت:پس چرا ميخندي؟!!!

خنديدم...

.............................................................

پيام هفته:

كسي كه گريه مي كند يك غم دارد و كسي كه مي خندد هزار غم...

در حيرتم از اين همه تعجيل شما!

از اين همه صبر و طول و تفصيل شما!

ما خير نديده ايم از سال قديم

اين سال جديد نيز تحويل شما!

                                     جلیل صفربیگی

----------------------------------------

چشمان سبز روشن.قامت بلند.دختر کچل رد می شود...

مردی از آن گوشه به من نگاه می کند.دلم می لرزد که شاید شناخته باشد.مرد می رود  و من خیالم راحت می شود.

تبسم طولانی پسرک با دستهای گره خورده.نه ...آستینهای گره خورده.

پسر کوتاه قدی که از گوشواره هایش می فهمم دختر است.

نمیدانم روی زمین چه رسم میکند.یعنی می دانم اما سر در نمیاورم.

اینجا همه یکجور لباس می پوشند.

لباس پسرانه گشاد که آستینهای غیر معمول و بلندی دارد اما شلوارهایش کوتاهتر از معمول است.

روپوش سفید حکم آژیر قرمز دارد.همه فرار میکنند.

مرد از برابرم میگذرد و نگاه عجیبی به من مکند..دلم می لرزد...بازهم به خیر گذشت...

اکثر دخترکان این تیمارستان چشمهای روشنی دارند.مشخص است که به ما همانطور نگاه می کنند که ما به آنها.

تجربه ی عجیبی است.

مرد باز هم به من نگاه می کند.می دانم که به من کاری ندارد.روپوش سفید.آژیر خطر.سفید...قرمز...سفید...قرمز

اِ...ول کن آقا.مگه من باهات شوخی دارم.ول کن.اشتباه گرفتی.ولم کن...

در سرم کلاغی است

       در دستم سنگی

                 از خودم می ترسم...

--------------------------------

من باز هم به خانه رسیدم.بعد از فتح خلیج همیشگی(احتمالا اسمش همین بود) حالا به فتح شهر همیشه لرزان کرمان نایل شدم(لازم به ذکر است که من با آقا محمد خان فرق دارم).تنها شهری است که شبهایش از روزهایش گرمتر است . همانا این گرما هیچ ارتباطی به گرمی مردمش ندارد هرچند که گذشتن از خونگرمی مردمانش بسی بی انصافی باشد.منقلهای روشن شما را به یاد شبهای روشن،همین وبلاگ بی در و پیکر خودمان می اندازد.خلاصه اینکه ما الان احساس خود مارکوپولو بینی داریم...

تقریبا کسی را نمیشه پیدا کرد که بگه من میخوام بمیرم.یا حداقل بگه مردن رو دوست دارم.

مردن یک ترنم تازه است که همه چیز در اون همانطوری هست که می باید. و همانطوری دیده میشه که هست. پس خیلی بهتر بود آدمها مرده به دنیا میامدند..یعنی همیشه همانطوری بودند که نشا ن میدهند.هیچوقت یک اتفاق، یک رابطه و یا یک برخورد کوچک برای هیچکس علامت سوال نمی شد که: چرا اینجوری شد و چرا اینجوری نشد. و دیگه کسی نمی گفت "منظورش از این کار چی بود".

اینا رو با خودم زمزمه می کنم چون تقریبا هر روز به این سوالات بر می خورم . و حتما خیلی ها در مورد من این سوال رو از خودشون می پرسن.

حیف که روزگار ما جوریه که تا لازم نباشه هیچکس راست نمی گه. یعنی اگر بگه، میگن طرف دیوونه است.....

...........................................................................

پیام هفته از منوچهر آتشی:

عشق سوء تفاهمی است که با ازدواج برطرف می شود.